ارزیابی تأثیر انعطاف ‏پذیری استراتژیک در انتخاب ساختار ائتلاف‏های استراتژیک: مطالعه‏ای در حوزۀ پیمانکاری تأسیسات و تجهیزات صنعتی

  • نویسندگان

    • سید حسین جلالی*ـ دانشجوی دکتری سیاست‏گذاری بازرگانی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه تهران
    • محمد حقیقی ـ دانشیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکدۀ مدیریت، دانشگاه تهران

    * نویسندۀ مسئول: سید حسین جلالی E-mail: Jalali.sh@ut.ac.ir

  • چکیده

    تصمیم‏ گیری دربارۀ ساختار حاکم بر همکاری‏های بین ‏شرکتی از‌جمله دشوارترین و کلیدی‏ترین تصمیمات طرفین درگیر در ائتلاف است. ساده‏انگاری و بی‏توجهی به این تصمیم ضمن پدیدآوردن موانع متعدد در مسیر تحقق اهداف مد نظر از ائتلاف استراتژیک، احتمال بروز تعارض میان شرکای ائتلاف و شکست آن را افزایش می‏دهد. پژوهش حاضر با درنظرگرفتن طبقه‏بندی ساختار ائتلاف‏های استراتژیک در دو گروه اصلی ائتلاف‏های سرمایه‏محور و قراردادمحور، می‏کوشد تا ماهیت تأثیرگذاری انعطاف‏پذیری استراتژیک بر انتخاب یکی از این دو گونه به‌عنوان الگوهای اصلی سازماندهی ائتلاف‏های استراتژیک را بررسی کند. داده‏های مورد نیاز برای انجام این پژوهش پیمایشی به‌صورت تصادفی از میان آن دسته از شرکت‏های پیمانکاری ساخت و احداث جمع‏آوری شده است که در عضویت انجمن صنفی شرکت‏های پیمانکار تأسیسات و تجهیزات صنعتی ایران قرار دارند و مدل رگرسیونی به‌عنوان ابزار تحلیلی استفاد‌ه‌ شده است. نتایج تجزیه و تحلیل داده‏ها نشان می‏دهد انعطاف‏پذیری استراتژیک از منظر ابعادی نظیر فرایندهای سازمانی و قابلیت‏های مدیریتی بستر مساعدی برای شکل‏گیری ائتلاف‏های استراتژیک سرمایه‏محور مهیا می‏سازد، در حالی ‏که انعطاف‏پذیری استراتژیک از منظر منابع در اختیار سازمان و یادگیری سازمانی، محرکی برای انتخاب الگوی ساختاری قراردادمحور در ائتلاف‏های استراتژیک است.