نقش مديريت استرات‍ژيك استعداد در عملكرد سازماني (مطالعۀ موردی: دانشگاه علوم پزشکی مشهد)

  • نویسندگان

    • سید محمد تفرشی ـ استادیار دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تربت حیدریه، ایران
    • سیدمهدی وحدتی روحانی* ـ کارشناس ارشد مدیریت دولتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد مشهد، ایران

    * نویسندۀ مسئول: سیدمهدی وحدتی روحانی                                                                E-mail: vahdatirm2@mums.ac.ir

  • چکیده

    امروزه، با توجه به تلاش سازمان‌ها در تحصيل منافع بيشتر که تغييرات شگفت‌انگيز محيطي آنها را ناگزير از توجه روز‌افزون به منابع در دسترس ساخته است، مديريت بهينۀ منابع انساني را ضرورت بقای‏ سازمان دانسته است، تا آنجا که سرمايۀ فيزيکي و انساني اهمیت بسيار زیادی در موفقيت سازمان داشته باشد. مديريت مدرن، منبع نامحدودي از منافع و مزاياي رقابتي را در اين سرمايۀ اجتماعي يافته است كه بايد تلاش سازمانی را به شناخت و ادراك عوامل متأثر و مؤثر معطوف بر آن داشت. از این‌رو‌، سازمان‌ها دريافته‌اند كه استعدادهای کارکنان، منابعي هستند كه براي دستيابي به بهترين نتايج به مديريت نیاز دارند. نگهداشت استعداد به‌عنوان اعتبار، مي‌تواند سازمان‌ها را در خلق و تسهيم دانش ياري رساند و مزيت سازماني پايدار ايجاد كند، تا مسیر توسعۀ شغلی فراهم و سازمان در عملکرد سازمانی تقویت شود. ضرورتی که نیاز مبرم سازمان دانش‌بنیانی چون دانشگاه علوم پزشکی مشهد است. اين مطالعه از نظر هدف کاربردي و از نظر روش، ‌مطالعه‌ای توصيفي (پيمايشي) است که مدیریت استراتژیک استعداد بر‌اساس مدل معالی تفتی (1390)، برگرفته از مدل مدیریت استعداد آرمسترانگ (2006)، در سه بعد جذب؛ همسوسازی و نگهداشت؛ و توسعۀ استعدادها با عملکرد سازمانی براساس پرسشنامۀ مقیمی و رمضان (1390)، در دانشگاه علوم پزشکی مشهد مطالعه شده است. نتايج تحقیق بیان‌کنندۀ تأثير فعاليت‌هاي سه‌گانۀ مديريت استراتژیک استعداد بر عملكرد سازمانی است که در انتها، پيشنهادهایی نيز برای تقويت عملکرد سازمانی ارائه شده است.